Blog > Komentarze do wpisu

Wiadomości ogólne o terenie

   Opisywany teren położony jest w odległości 40-75 km na północny wschód od Warszawy, w makroregionie Niziny Środkowomazowieckiej, na Równinie Wołomińskiej i graniczącej z nią od północy Dolinie Dolnego Bugu. Teren sąsiaduje od wsch. z Kotliną Warszawską, od płd-wsch. z lekko falistą Niziną Południowopodlaską. W skład tej ostatniej wchodzi kolejno od zachodu morenowa Wysoczyzna Kałuszyńska i Obniżenie Węgrowskie z Liwcem. Osią Doliny Dolnego Bugu jest dzika rzeka, po której obu stronach znajdują się tarasy zalewowe z szerokimi plażami, łąkami, kępami wikliny i starorzeczami. Wyżej położone są tarasy wydmowe pokryte zachowanymi lasami Puszczy Kamienieckiej.

     Równina Wołomińska, zdenudowana równina akumulacji lodowcowej, przecięta spływającymi z wysoczyzny Rządzą (niegdyś Złotą), Czarną, Liwcem, Osownicą, Ugoszczą obfituje w iły wstęgowe, dostarczające surowca cegielniom w okolicy Zielonki. W okolicy Łochowa jest urozmaicona polodowcowymi i potorfowiskowymi jeziorkami. Przecina ją linia kolejowa z Warszawy do Białegostoku.

     Wzdłuż Bugu rozciąga się historyczny kompleks Puszczy Kamienieckiej, zwany dziś Lasami Łochowskimi. Są to bory sosnowe w średnim wieku, przetrzebione rabunkową gospodarką, rosnące na wydmach, przeplatane podmokłymi zagłębieniami z olsami i brzezinami, pełne malowniczych torfowisk, turzycowisk i polanek (lewad), często niedostępnych, dających schronienie zwierzętom. Dominują bory suche- z mchem, jałowcem, wrzosem (w najuboższej postaci- z chrobotkiem, niską sosną) i świeże (z niewielką domieszką innych drzew i krzewów, z borówką czernicą w runie, na lepszych glebach). Bory suche rosną na najgłębszych piaskach, na szczytach wydm, samorzutnie wykształcają się na nieużytkach. Powszechne na tym terenie torfowiska wysokie tworzą się w bezodpływowych zagłębieniach, zasilanych wodą opadową; pokrywają je wełnianki, kobierce mchów, rzadko już krzewinki bagna zwyczajnego i żurawiny. Torfowiska niskie, wynik zalądowienia żyznych zbiorników wodnych, powstają w dolinach rzek, w otoczeniu jezior, wkracza na nie las olszowy, wierzby, turzyce i sitowia. Torfowiska i tereny podmokłe są nie tylko pięknym elementem krajobrazu, ale również ostoją zwierząt i rzadkich roślin (np. rosiczki, storczyki, żurawiny, mszaki, płazy, ptaki), a przede wszystkim naturalnym zbiornikiem magazynującym i filtrującym wodę. Zasługują na szczególną ochronę, gdyż nie są w stanie odnowić się po przekształceniu przez człowieka.

   

     Ważnym elementem tutejszego krajobrazu są łąki pomiędzy rozczłonkowanymi kompleksami leśnymi. Ich monotonię rozwiewają szpalery drzew i krzewów, olsze wzdłuż cieków wodnych, a przede wszystkim dywany zakwitających kolorowo roślin z kaczyńcem, mniszkiem, jaskrem i świerzbnicą na czele. Piękne jest wiosenne runo a szczególnie wiosenne zakwity czeremchy, porastającej najciekawsze florystycznie pogranicza wydm i bagien (np. szl. 8, 9).

     Przez wydmy przebija się spływający z wysoczyzny Liwiec. Płytkie, piaszczyste koryto, miejscami urwiste brzegi i meandry wśród sosnowych borów sprzyjają kąpieli i rekreacji. O czystości Liwca świadczy występowanie w nim raków. Nie ma chyba Warszawiaka, który nie słyszałby o popularnych letniskach: Rybienko Leśne, Kamieńczyk, Urle. Wzdłuż Liwca skoncentrowały się niegdyś liczne ośrodki wypoczynkowe, a obecnie królują dacze i domki letniskowe: zajęły cały pas wzdłuż Liwca, wszystkie nieużytki i słabe rolniczo obszary nad Bugiem, zdominowały podleśne poletka.

     Na rozległych „sawannach”- łąkach nadbużańskich stoi wiele pomnikowych okazów drzew, a w okolicy Ceranowa i Sterdyni- na terenie sąsiednich, również tu opisywanych puszcz- utworzono kilka cennych rezerwatów przyrody.

     Atrakcyjność obszaru podkreśla powołanie Nadbużańskiego Parku Krajobrazowego. Żyją tu sarny, łosie, dziki, daniele, jelenie, cietrzewie oraz liczne ptaki wodne i błotne, wymienione w rozdziale „Fauna Puszczy Białej”. Wiosną rozlegają się na podmokłych łąkach i w olchowych ustroniach fanfary pięknych, płochliwych żurawi, zaś nad Bugiem podpatrywać można wiosenne przeloty całych stad ptaków, z których najładniejsze są klucze gęsi i żurawi. Do niedawna nawet niewprawni „birdwatcherzy” oglądali tu barwne toki batalionów.

niedziela, 02 marca 2008, gajowy771

Polecane wpisy